( 1 ) 7 - از ابى بصير ، گويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم از قول خدا عز و جل ( 202 سوره اعراف ) : « و چون يك شيطان دوره گرد بدانها سايد يادآور شوند و به ناگاه چشم خود را باز كنند » فرمود : او بنده‌اى است كه آهنگ گناه كند و سپس يادآور خدا شود و خوددارى كند و اين است قول او « يادآور شوند به ناگاه بينا گردند » . ( 2 ) 8 - از ابى عبيده حذاء ، گويد : شنيدم امام باقر ( ع ) مىفرمود : راستى خدا تعالى به توبه و بازگشت بندهء خود ، شادتر باشد از مردى كه در شبِ تار ، شتر و توشهء خود را گم كرده باشد و آن را به دست آورد و بجويد ، خدا به توبهء بندهء خود از اين راحلهء جسته خود شادتر است . ( 3 ) 9 - امام صادق ( ع ) فرمود : راستى خدا بندهء گول خورده و توبه كار را دوست مىدارد و آنكه اين گناه از او سر نزده از آنكه گناه كرده و توبه كرده برتر است . ( 4 ) 10 - از جابر ، گويد : شنيدم كه امام باقر ( ع ) مىفرمود : توبه كار از گناه ، چون بىگناه است و به گناه اندر كه به زبان آمرزش خواهد ، چون مسخره‌چى است .